Dyrektywa nakłada na państwa członkowskie obowiązek wydania stosownych aktów prawnych mających na celu ograniczenie stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Nowy sprzęt po 1 lipca 2006 roku nie może zawierać ołowiu, rtęci, kadmu ani innych wymienionych w Dyrektywie toksyn (artykuł 4 Dyrektywy)

Dyrektywa Unii Europejskiej, która wskazywała na konieczność prowadzenia spójnej dla wszystkich krajach UE polityki gospodarowania ZSEE w celu ochrony środowiska. Dyrektywa określa szereg nowych obowiązków, wśród których najważniejszą rolę odgrywają artykuły 8 i 9, na podstawie których państwa członkowskie zobowiązane są do uchwalenia aktu prawnego nakładającego na producentów obowiązek finansowania kosztów zbierania, przetwarzania, odzysku, recyklingu i przyjaznego dla środowiska usuwania ZSEE pochodzącego z gospodarstw domowych, jak również z innych źródeł np. od instytucji i firm.

Pierwotna dyrektywa 2002/96/WE zbyt szeroko określała obowiązki i odpowiedzialność producentów sprzętu, który nie jest przeznaczony dla gospodarstw domowych, co mogło narazić przedsiębiorców na poważne ryzyko ekonomiczne. W celu dostosowania dyrektywy do realiów gospodarczych dokonano zmiany brzmienia artykułu 9.
Na mocy nowej regulacji za odpady historyczne powstałe ze sprzętu nie przeznaczonego dla gospodarstw domowych (czyli pochodzące ze sprzętów wprowadzonych przed 13 sierpnia 2005), odpowiadają producenci danego sprzętu w przypadku, gdy zużyty sprzęt jest zastępowany przez nowe odpowiadające im produkty. Producent sprzętu i jego użytkownik mogą na podstawie umowy przenieść w części, bądź w całości obowiązek finansowania gospodarowania zużytym sprzętem na użytkownika tego sprzętu. W każdym innym przypadku za pozostałe odpady historyczne finansowo odpowiadać mają ich użytkownicy tj. firmy i instytucje.

Ustawa określa zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z jego zasobów, z uwzględnieniem zasad zrównoważonego rozwoju, a szczególności zasady ustalania warunków ochrony zasobów środowiskowych, warunków wprowadzania energii lub substancji do środowiska, kosztów korzystania ze środowiska, udostępniania informacji o nim i jego ochronie, obowiązki organów administracji oraz zasady udziału społeczeństwa w ochronie środowiska

Określa ona zasady postępowania z odpadami w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności zasady zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko, a także odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.

Ustawa określa obowiązki przedsiębiorców wprowadzających do obrotu opakowania i produkty w opakowaniach oraz produkty stanowiące zagrożenie dla środowiska, które zostały wymienione w załączniku do tejże ustawy. Wśród produktów objętych regulacją tej ustawy znajdują się również lampy wyładowcze, które podlegają jednocześnie ustawie o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.

Podstawowy akt prawny określający obowiązki podmiotów wprowadzających na terytorium kraju sprzęt elektryczny i elektroniczny, oraz podmiotów prowadzących działalność w zakresie zbierania, przetwarzania, odzysku i recyklingu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, jak również użytkowników sprzętu i organizacji odzysku, a nadto określający prawne podstawy funkcjonowania rejestru prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

Od 1 stycznia 2009 r. obowiązują nowe przepisy wynikające z nowelizacji ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Nowe przepisy mają zwiększyć wydajność oraz efektywność systemu gospodarowania zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym, aby osiągnąć cel wyznaczony przez dyrektywę unijną i już w 2009 r. osiągnąć poziom 4kg elektrośmieci na mieszkańca.